"Materialen uit de werkplaats van BASF bestuderen in de klas"
Hoe gastleerkrachten uit de industrie het technisch onderwijs verrijken
De kloof tussen onderwijs en industrie dichten, is al jaren een ambitie binnen het technisch onderwijs. Voor Mirthe Vernijns, voormalig onderhoudsingenieur bij BASF en vandaag docent aan de Thomas More hogeschool, werd die ambitie realiteit toen ze drie jaar lang als gastleerkracht aan de slag ging in het secundair onderwijs. Tijdens het Symposium Technisch Onderwijs vertelt ze over haar traject en hoe waardevol én uitdagend die brugfunctie kan zijn.
Tekort aan technisch talent
De aanleiding voor Mirthes rol als gastleerkracht lag bij een tekort aan technisch talent in de industrie. Al na een half jaar bij BASF werd ze door HR aangesproken met de vraag om, samen met sectorfederatie essenscia en het onderwijs, jongeren warm te maken voor een technische loopbaan. "We willen mensen uit het werkveld in de scholen zetten om te tonen hoe plezant het bij ons kan zijn", klonk het.
Hoewel Mirthe tijdens haar eigen schoolcarrière al snel merkte dat ze een praktijkgericht persoon is, twijfelde ze eerst. "Ik werkte daar nog maar een half jaar. Ik dacht: welke kennis moet ik nu eigenlijk gaan overdragen?" Na wat brainstormen met haar vriend, die haar vertelde dat ze een geboren leerkracht is, besloot ze toch de sprong te wagen, vooral uit persoonlijke motivatie. "Ik wou vooral bijleren en uit mijn comfortzone gaan. Ik wou ook proberen om het anders te doen en de studenten een positieve ervaring te geven", besluit ze.
In de achtertuin van BASF
Mirthe startte als gastleerkracht bij PITO Stabroek, een school in de achtertuin van de BASF-site. Die geografische nabijheid versterkte de samenwerking. "De bedoeling was echt om studenten naar het bedrijf toe te lokken. Dat was een heel fijne samenwerking."
"Volgens mij haalden ze uit die ene les meer dan uit een hele reeks theorielessen" - Mirthe Vernijns
Ze gaf les in elektromechanica en labo-automatisatie aan verschillende jaren en richtingen. Haar grootste troef: de directe toegang tot de industriële praktijk. "Die theorie staat mooi in de boeken, maar ik had de werkplaats van BASF achter mij. Als ik les gaf over pompen of compressoren, kon ik gewoon vragen: kunnen jullie mij een pomp meegeven die we in de klas uit elkaar mogen halen? En dat was geen probleem."
Studenten haalden de pomp uit elkaar, bestudeerden technische tekeningen en moesten ze opnieuw assembleren. "Ze hadden geen foto’s genomen, dus moesten ze écht leren lezen in die technische tekeningen. Volgens mij haalden ze uit die ene les meer dan uit een hele reeks theorielessen", stelt ze. Volgens Mirthe is dat precies de kracht van gastdocentschap: leren door te doen, met échte materialen.
Ook bij de leerlingen merkte ze positieve reacties. "De nieuwsgierigheid bij de leerlingen werd enorm getriggerd. Ze werden klaargestoomd om levenslang te leren. Ze konden zien hoe iets écht werkt en wilden meer onderzoek doen." Wat haar het meest bijbleef, was de zichtbare groei van studenten op een jaar tijd.
Tussen bedrijfsleven en onderwijs
Na drie jaar keerde Mirthe terug naar het bedrijfsleven, meer bepaald bij Unilin. Hoewel ze het werk en het team waardeerde, knaagde er iets. "Ik miste de connectie met mensen, mensen echt zien groeien. Ik miste dat veel meer dan ik had verwacht." Toen Thomas More haar afgelopen zomer contacteerde, twijfelde ze geen seconde. Sinds september staat ze dan ook weer fulltime voor de klas.
Het contrast met haar eerdere leidinggevende functies in het bedrijfsleven is groot. "Ik had me voorgesteld als leidinggevende echt mensen te kunnen laten groeien. Maar je zit met budgetten, planning... allemaal KPI's. Je moet lijstjes gaan monitoren. Dat was niet helemaal wat ik me had voorgesteld", vertelt ze. Maar wanneer Mirthe voor de klas staat, ziet ze wel welke impact ze kan hebben. "Ik kon die mensen laten groeien én ik leerde zelf veel bij. Niet alles dat in het leerplan staat, had ik veel ervaring mee. Daarvoor kon ik op collega's rekenen."
"Die brug met het werkveld is nodig om de laatste nieuwigheden mee te krijgen"
Uitdagingen
Toch benadrukt Mirthe dat het onderwijs allerminst vanzelfsprekend is. Budgetten zijn beperkt, materiaal gaat snel stuk en niet elke school beschikt over actuele industriële kennis. "Zelfs als er geld is om iets aan te kopen, is het vaak snel kapot. Mensen die uit de praktijk komen, maar al lang in het onderwijs staan, krijgen niet altijd de nieuwigheden uit het bedrijfsleven mee", vertelt Mirthe, "Die brug met het werkveld is nodig om de laatste nieuwigheden mee te krijgen."
Hoewel de economische context verandert, ziet Mirthe nog steeds mogelijkheden voor gastleerkrachten. "De economische situatie is misschien anders, maar ik denk dat er nog altijd een opportuniteit is voor wie wil. Bedrijven hebben soms mensen op overschot die ze zelfs tijdelijk zouden kunnen uitlenen aan het onderwijs." Voor haar blijft de conclusie duidelijk: gastleerkrachten uit de industrie verrijken het technisch onderwijs niet alleen met hun kennis en materiaal, maar ook met hun motivatie en inspiratie. "Die brug zijn tussen onderwijs en werkveld, dat is waar de echte meerwaarde zit."