Gastspreker in de kijker: Bram Verbruggen

Zijn bewondering voor alles wat vliegt, begon in zijn kindertijd

Als kind stond hij aan de luchthaven te kijken naar opstijgende vliegtuigen. Vandaag werkt hij aan onderzoek dat – letterlijk – op de maan zal landen. Het verhaal van Bram Verbruggen (29) is er één van fascinatie voor techniek, doorzettingsvermogen en vooral: kansen grijpen wanneer ze zich aandienen. Binnenkort geeft hij in het kader van SPACEalisten – een project van ESERO Belgium en Vlajo dat ruimtevaart naar het klaslokaal brengt – zijn eerste gastles binnen Ondernemers voor de Klas. Daarin deelt hij zijn passies en zijn studie- en loopbaanverhaal met jongeren.

Waar het begon: nieuwsgierigheid en techniek

Techniek en wiskunde: daar lagen Brams sterktes al vroeg. “Ik kan dingen zien werken in mijn hoofd,” zegt hij. “Een taal leren ligt mij minder.” In het middelbaar koos hij voor industriële wetenschappen – niet toevallig op de school waar zijn vader lesgaf: GTSM, school voor wetenschap en technologie. Geen voorgekauwd carrièreplan, wel kiezen vanuit interesse en talent. 

“Rond technisch onderwijs leven nog steeds hardnekkige vooroordelen, terwijl het zo voorbereidend en verrijkend is.” Zijn bewondering voor alles wat vliegt, begon in zijn kindertijd. Bram was als kleuter alleen stil te krijgen in de buurt van de luchthaven – of met zijn neus en vingertje in de lucht.

Studies die langer duren, maar toch juist voelen

Na het secundair volgden eerst industriële ingenieurswetenschappen, daarna burgerlijk ingenieur. Niet de kortste weg, wel de beste match. “Ik wilde vooral in een job terechtkomen waar ik mij thuis voel.” COVID zorgde voor een jaar vertraging, toen zijn praktische masterproef plots een computermodel moest worden omdat het labo niet meer toegankelijk was. Maar de motivatie bleef. Bram studeerde door en rondde uiteindelijk ook een master in Space Studies af. Acht jaar studeren dus. “Niet de beste keuze als je snel veel geld wil verdienen,” lacht hij. “Maar ik doe vandaag exact wat ik graag doe.”

Werken bij ESA: dichtbij astronauten en echte missies

Na een succesvolle sollicitatieronde kwam Bram terecht in het Europese astronautencentrum in Keulen. Hij werkte er mee aan trainingsinstallaties en testopstellingen. Astronauten werden plots collega’s – geen mythische figuren meer. “Het zijn de vreemdste, maar ook de meest indrukwekkende mensen die je kan ontmoeten”, zegt hij met veel respect. “De koning is er niets tegen. België telde tot nu toe amper twee astronauten – minder dan het aantal koningen,” grinnikt hij. Intussen werkt hij aan een ontwerp voor ULB dat – als alles goed gaat – tegen het einde van het jaar de ruimte in gaat. Op de wielen van een maanrover zitten teststukjes die door maanstof rijden. Één ervan is van Bram. “Maanzand is vlijmscherp omdat er op de maan geen water en wind zijn die het kunnen afronden. Wij testen hoe materialen zich daartegen kunnen wapenen.”

3D-printen, maanbakstenen en het belang van samenwerken

Zijn onderzoek vandaag draait rond materiaal voor toekomstige maanbasissen: 3D-printen, ‘maanbakstenen’ en infrastructuur die extreme omstandigheden aankan. Daarbij spelen ook heel praktische vragen. Wat kost het? Wat kan je ter plekke maken? Hoe beperk je gewicht? “Eén kilo naar de maan brengen kost ongeveer een miljoen euro,” legt hij uit. “Dus moet je slim omgaan met materialen en lokaal produceren.” Wetenschap betekent ook proberen, falen en opnieuw beginnen. Of hij er zelf van droomt astronaut te worden? “Ik kwam tijdens de vorige selecties niet in aanmerking wegens te weinig werkervaring, maar ik overweeg me opnieuw in te schrijven. Aan iedereen die astronaut wil worden, zeg ik: spreek je droom niet te hard uit en wees niet te zelfzeker. Werk vooral hard en leer samenwerken. In de ruimte is teamwerk alles.”

Niet alleen ruimtevaart – ook de klas lonkt

Tussen zijn onderzoeksprojecten door stond Bram al deeltijds voor de klas, in de richting Elektromechanica. Dat smaakte naar meer. De toekomst ligt open. “Ik heb snel nieuwe interesses. Dat mag. Je hoeft niet alles al te weten.” Wat wel vaststaat: hij wil jongeren inspireren, zeker in STEM. “België draait op kennis. We hebben geen grondstoffen. We hebben mensen nodig die techniek en wetenschap studeren om onze kansrijke en zorgzame samenleving mee draaiende te houden.” Tegelijk wijst hij op het lerarentekort en het belang van sterke leerkrachten. “Zij maken een gigantisch verschil. Dat heb ik zelf ervaren. Ik heb ál mijn leerkrachten in het Europees astronautencentrum in Keulen uitgenodigd om hen te bedanken. Zonder hen was ik er nooit geraakt.”

“We hebben jonge mensen nodig die techniek en wetenschap studeren om onze kansrijke en zorgzame samenleving mee draaiende te houden. Tegelijk moeten er ook sterke leerkrachten zijn. Zij maken een gigantisch verschil. ”
Wat Bram jongeren vooral wil meegeven: Niet elke weg is recht. En dat hoeft ook niet. Zoek waar je energie van krijgt.
Grijp kansen – en creëer ze soms zelf. Het is oké als het even duurt. Mislukkingen horen erbij. Blijf proberen tot iets past.

Bron: Vlajo